Installatie: Ode aan de dromende fietser en de geheimzinnige verlokkingen van het spiegelend wateroppervlak.
Regelmatig fiets ik door de polder van Bergen naar Schoorl. Al fietsend raakt mijn hoofd leeg en ontstaat er ruimte voor nieuwe ideeën, inzichten en dromen. Dit heeft echter ook zijn risico's.
Een dierbare vriend presteerde het om, denkend over een te schrijven artikel, met fiets en al van het fietspad in Schoorl en in het naastgelegen kanaal te geraken en voor de verbijsterde ogen van zijn vrouw geheel onder water te verdwijnen. Naast de schrik leverde dit ook een kort moment van ongekende helderheid op waarna het artikel snel geschreven was.
Voor het ven bij het Buitencentrum maakte ik een drijvend en licht kabbelend stilleven dat zich spiegelde in het wateroppervlak.
